Sakaryali
Active member
“Yapraklınız tehlikeli derecede düşük,” dedi doktor telefonla. “Sizi hastaneye götürmek için bir ambulans gönderiyorum çünkü kesinlikle araba kullanamazsın.” Sesi sakin ama kararlıydı. Çizginin diğer ucundaki kadın bir an sessiz kaldı ve sonra şöyle dedi: “Tamam, gideceğim, ama ambulansa ihtiyacım yok. Beni yanımda götürebilecek bir arkadaşım var.”
73 yaşındaki kadın, Conn'un karşısındaki kırsal Salisbury köyünde yarım mil yaşayan en yakın komşusunu aradı. Her gün konuştular ve son zamanlarda ne kadar yorgun hissettiğini anlatmıştı. Kız arkadaşı onu doktorunu aramaya teşvik etti ve hatta birkaç kez yakındaki Sharon Hastanesi'ndeki acil servise götürmeyi teklif etti. Kadın her zaman reddetti – sanırım daha iyi hissediyorum, derdi. Ama şimdi, olduğu kişiye benzemediğini kabul etmek zorunda kaldı – iki yıl önce emekli olana kadar kabadayı ortaokul öğrencilerini öğreten biri. Sonunda arkadaşı telefona gittiğinde acil servise gitmeye hazır olduğunu söyledi
Kadın ne zaman kötü hissettiğinden emin değildi; Bir ay önce, belki iki. “Benim yaşımda,” dedi son zamanlarda, “her gün iyi hissetmeyi bekleyemezsin.” Ancak doktorunu aramadan birkaç hafta önce, semptomlarıyla daha yaşlı olup olmadığını sordu. Haziran ayının erken saatlerinde yaşlı köpeği için bir ilaç almak için veterinerin ofisine geldi. Arabasına geri dönerken bir arkadaşla tanıştı ve köpekler ve çocuklar hakkında rahatça eğlendirildiğinde, kadın aniden solgunlaştı. Tehlikeli bir şekilde dalgalandı. Arkadaşı onu yakaladı ve omzunun etrafına bir kol attı ve binaya geri döndü.
Bir veteriner asistanı yardım etmek için acele etti. Kadın bir sandalyede birlikte oturdu, yüzü renk ve gözleri tarafından garip bir şekilde odaklanmadı. Kan basıncı alışılmadık derecede düşüktü. Yavaş yavaş kendine geri döndüğünde, ilk cevabı utandı. Dikkat odağı olmaktan hoşlanmadı ve ilgili yüzlerle çevrili vardı. “Ben iyiyim, gerçekten,” dedi tekrar tekrar. Ama bunu biliyordu ve bunun doğru olmadığını biliyorlardı. Kendisine verilen suyu yudumladı ve renk yüzüne geri döndü. Ayağa kalkacak kadar iyi hissettiğinde, arkadaşı evini eve götürmeyi teklif etti.
73 yaşındaki kadın, Conn'un karşısındaki kırsal Salisbury köyünde yarım mil yaşayan en yakın komşusunu aradı. Her gün konuştular ve son zamanlarda ne kadar yorgun hissettiğini anlatmıştı. Kız arkadaşı onu doktorunu aramaya teşvik etti ve hatta birkaç kez yakındaki Sharon Hastanesi'ndeki acil servise götürmeyi teklif etti. Kadın her zaman reddetti – sanırım daha iyi hissediyorum, derdi. Ama şimdi, olduğu kişiye benzemediğini kabul etmek zorunda kaldı – iki yıl önce emekli olana kadar kabadayı ortaokul öğrencilerini öğreten biri. Sonunda arkadaşı telefona gittiğinde acil servise gitmeye hazır olduğunu söyledi
Kadın ne zaman kötü hissettiğinden emin değildi; Bir ay önce, belki iki. “Benim yaşımda,” dedi son zamanlarda, “her gün iyi hissetmeyi bekleyemezsin.” Ancak doktorunu aramadan birkaç hafta önce, semptomlarıyla daha yaşlı olup olmadığını sordu. Haziran ayının erken saatlerinde yaşlı köpeği için bir ilaç almak için veterinerin ofisine geldi. Arabasına geri dönerken bir arkadaşla tanıştı ve köpekler ve çocuklar hakkında rahatça eğlendirildiğinde, kadın aniden solgunlaştı. Tehlikeli bir şekilde dalgalandı. Arkadaşı onu yakaladı ve omzunun etrafına bir kol attı ve binaya geri döndü.
Bir veteriner asistanı yardım etmek için acele etti. Kadın bir sandalyede birlikte oturdu, yüzü renk ve gözleri tarafından garip bir şekilde odaklanmadı. Kan basıncı alışılmadık derecede düşüktü. Yavaş yavaş kendine geri döndüğünde, ilk cevabı utandı. Dikkat odağı olmaktan hoşlanmadı ve ilgili yüzlerle çevrili vardı. “Ben iyiyim, gerçekten,” dedi tekrar tekrar. Ama bunu biliyordu ve bunun doğru olmadığını biliyorlardı. Kendisine verilen suyu yudumladı ve renk yüzüne geri döndü. Ayağa kalkacak kadar iyi hissettiğinde, arkadaşı evini eve götürmeyi teklif etti.
